EKSPERCI PTD ODPOWIADAJĄ NA PYTANIA
Odpowiadamy na wszystkie stawiane przez Państwa pytania. Na te które przewijają się najczęściej odpowiadamy na tej stronie.
Zapraszamy do kontaktowania się z nami. Odpowiemy na nurtujące Państwa pytania dotyczące trudności w uczeniu się.
Synek ma problemy z czytaniem, myli literki. Jest w drugiej klasie. Czy u dziecka rozpoczynającego naukę jest to naturalne? Czy mogą to być wczesne objawy dysleksji? Gdzie udać się po poradę?
Jeśli dziecka w klasie drugiej ma trudności w nauce czytania i pisania, a nie wynikają one z zaniedbania pedagogicznego czy z opóĄnień funkcji intelektualnych, to z dużym prawdopodobieństwem można przypuszczać, iż przyczyną tych jego trudności mogą być zaburzenia o charakterze dyslektycznym.
Dzieci ryzyka dysleksji, pomimo że mają dość dobre możliwości intelektualne i dotąd nie sprawiały jakichś szczególnych problemów, to już od pierwszych dni nauki szkolnej mogą mieć trudności z nauką czytania i/lub pisania. Dzieci te znając litery nie potrafią płynnie czytać, często nieudolnie składają głoski i mylnie odczytują wyrazy, gubią sens czytanego tekstu. Szczególne trudności mają z różnicowaniem głosek podobnych fonetycznie (np. f-w, p-b, t-d). W pisaniu opuszczają niektóre litery, zmieniają ich kolejność w wyrazie, mylą litery podobne kształtem (np.: p - g, d - b, l - t - ł, m - n, w - u) piszą z błędami ortograficznymi, czy zniekształcają obraz graficzny niektórych liter do tego stopnia, że często nawet nie są w stanie odczytać tekstu przez siebie napisanego. Dlatego uważam, że rodzice dzieci idących do szkoły powinni umieć rozpoznawać wczesne objawy specyficznych trudności w nauce czytania i pisania, by móc jak najwcześniej przyjść tym dzieciom z konkretną pomocą.
Jeśli zauważymy u swego dziecka objawy ryzyka dysleksji lub tylko wydaje się nam, że dziecko zaczyna mieć kłopoty z nauką, to trzeba tymi wątpliwościami podzielić się z nauczycielem. Ważne by był to nauczyciel życzliwy dziecku. Wielu nauczycieli nauczania początkowego wie czym jest dysleksja i potrafi w toku lekcji pomóc dziecku dotkniętemu tą dysfunkcją. I jeśli nauczyciel potwierdzi te nasze rodzicielskie obawy, to należy szukać pomocy u specjalistów. Na terenie szkoły może to być pedagog szkolny bądĄ psycholog. W przypadku podejrzewania poważniejszych opóĄnień czy zaburzeń rozwojowych, należy przeprowadzić konsultację z odpowiednimi specjalistami (psychologiem, pedagogiem, lekarzem) z poradni psychologiczno-pedagogicznej, poradni specjalistycznej rekomendowanej przez Polskie Towarzystwo Dysleksji czy poradni zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży.
Czy dysleksji towarzyszą kłopoty z pisaniem, np. dysgrafia, dysortografia?
Dysleksji (w tym wąskim rozumieniu tego słowa - jako specyficznym trudnościom w czytaniu) bardzo często towarzyszy dysgrafia (trudność w zakresie techniki pisania, niski poziom graficzny pisma, czyli tzw. brzydkie, niekaligraficzne pismo) czy dysortografia (trudność w opanowaniu poprawnej pisowni, czyli wszelkie odstępstwa od prawidłowego zapisu, a w tym również błędy ortograficzne). Być może dlatego przez dysleksję w szerokim rozumieniu przyjmuje się jako specyficzną trudność czytaniu i pisaniu.
Czy zaburzenia dyslektyczne można wyleczyć?
Dysleksja - nazywana bywa "ukrytym kalectwem", gdyż trudno jest dostrzec, a niekiedy nawet przyjąć do wiadomości istnienie zaburzeń, które nie są tak oczywiste i widoczne, jak np. fizyczne kalectwo. Specyfika diagnozy tego zaburzenia powoduje, że niektórzy negują nawet jej istnienie. Tak dzieje się dlatego, że wiele osób myli specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu z globalnymi opóĄnieniami (zaburzeniami) intelektualnymi czy zaniedbaniami środowiskowymi. Podkreślamy - dysleksja to zaburzenie, a nie choroba. Dysleksja bowiem nie jest chorobą, którą można np. tak jak grypę wyleczyć w ciągu tygodnia. Nie jest to również coś, z czego się "wyrasta". Osoby z dysleksją są uczeni w ramach terapii psychopedagogicznej, jak radzić sobie ze swoimi problemami. Wszyscy oni napotykają na różnego typu trudności w życiu. Wielu z nich wypracowuje własne strategie przystosowawcze, dzięki którym jakoś dają sobie w życiu radę.
Sporo dzieci w młodszym wieku szkolnym przejawia zaburzenia typu dyslektycznego, które nie znikają automatycznie w wyniku zwykłych oddziaływań dydaktycznych nauczyciela w toku realizacji programu nauczania z całą klasą. Dzieciom ryzyka dysleksji i z dysleksją Ąle wiedzie się w przedszkolu czy w szkole, gdyż w większości przypadków nie są one w stanie uporać się z tym problemem same. Niezbędna jest im pomoc specjalistów: nauczyciela-terapeuty, pedagoga szkolnego, psychologa czy lekarza, o dużej wiedzy teoretycznej, a także umiejętnościach stosowania odpowiednich metod diagnozy i terapii.
Należy jednocześnie zdawać sobie sprawę, że podstawowe formy pomocy tym dzieciom mają charakter pedagogiczny. W niektórych jednak przypadkach, aby pomoc ta była skuteczniejsza, celowym okazać się może wsparcie terapii pedagogicznej oddziaływaniami psychoterapeutycznymi, czy nawet medycznymi. O tym, czy wesprzeć terapię pedagogiczną farmakologicznie decydować musi lekarz.
Czy uczeń z orzeczoną dysortografią ma prawo do specjalnego oceniania?
Uczeń z orzeczoną przez poradnię dysleksją, dysgrafią czy dysortografią ma nie tylko prawo do specjalnego oceniania, ale również do tego, aby zostało ono objęte zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi. Uczniowie z dysleksją korzystają więc ze specjalnych warunków oceniania i zdawania egzaminów. Zaświadczenie z poradni musi jednak zostać wydane nie póĄniej niż do końca września roku szkolnego, w którym odbywa się sprawdzian lub egzamin. Opinie powinny być aktualne, oznacza to, że badania należy powtarzać na każdym etapie edukacji.
Nauczyciel jest zobowiązany do dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb ucznia z dysleksją. Podkreślamy, że w przepisach MENiS mówi się nie o obniżeniu wymagań, lecz o ich dostosowaniu do psychofizycznych możliwości ucznia. A zatem nauczyciel, który stosuje wobec ucznia z dysleksją łagodniejsze kryteria oceniania w zakresie tych sprawności bądĄ umiejętności, które sprawiają mu szczególne problemy, ma prawo wymagać od niego większego wkładu pracy w porównaniu do innych uczniów. Uczeń z dysleksją powinien wykonywać dodatkowe ćwiczenia, wybrane specjalnie dla niego po to, aby pomóc mu w przezwyciężeniu trudności. Stwierdzenie określonej dysfunkcji nie zwalnia uczniów od obowiązków szkolnych. Wyjątkiem jest rozpoznanie u ucznia głębokiej dysleksji, który z tego powodu może być zwolniony z nauki jednego języka obcego. Decyzję o zwolnieniu podejmuje dyrektor szkoły na wniosek rodziców dziecka oraz na podstawie opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej.
Jakie przepisy prawne regulują sprawy związane ze specjalnym ocenianiem dziecka, na które można się powołać np. w przypadku, gdy nauczyciel zaświadczenie z poradni o dysleksji traktuje nieufnie?
Problemy związane z ocenianiem, klasyfikowaniem i promowaniem uczniów regulują cytowane poniżej we fragmentach rozporządzenia MENiS.
Rozporządzenie MENiS z 21 marca 2001 r. (Dziennik Ustaw nr 29, poz. 323) ze zmianą z 24 kwietnia 2002 r. (Dziennik Ustaw nr 46, poz. 433) oraz ze zmianą z 7 stycznia 2003 r. (Dziennik Ustaw nr 26, poz. 225) w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych.
Rozdział 2, § 6.1. Nauczyciel jest obowiązany, na podstawie opinii publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, dostosować wymagania edukacyjne (...) do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych ucznia, u którego stwierdzono zaburzenia i odchylenia rozwojowe lub specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające sprostanie tym wymaganiom (...)
Dostosowanie wymagań edukacyjnych (...) następuje także na podstawie opinii niepublicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym niepublicznej poradni specjalistycznej (...)
Rozdział 4, § 32.1. Uczniowie (słuchacze) z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi lub ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się mają prawo przystąpić do sprawdzianu lub egzaminu gimnazjalnego w warunkach i formie dostosowanych do indywidualnych potrzeb psychofizycznych ucznia (słuchacza), na podstawie opinii publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej, albo niepublicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym niepublicznej poradni specjalistycznej(...) Opinia powinna być wydana nie póĄniej niż do końca września roku szkolnego, w którym odbywa się sprawdzian lub egzamin gimnazjalny.
Š 2003-2009 | Wszelkie Prawa Zastrzeżone