HELENA GRZELACHOWSKA - CZŁONEK HONOROWY PTD
Bardzo dziękuję za przyznanie mi dyplomu honorowego członka Polskiego Towarzystwa Dysleksji. Jestem logopedą-reedukatorem. Jako jedna z pierwszych uzyskałam III stopień specjalizacji zawodowej. Jestem jedną z inicjatorek założenia Terenowego Oddziału Nr 10 Polskiego Towarzystwa Dysleksji. Na uwagę zasługuje fakt, że od 1976 r. zapoczątkowałam na terenie Warszawy ćwiczenia ortograficzne z młodzieżą dyslektyczną ze szkół ponadpodstawowych. Przez cały czas mojej pracy zawodowej z dużym zaangażowaniem pracuję nie tylko z dziećmi mającymi trudności w nauce, ale biorę również czynny udział w przyuczaniu nauczycieli do pracy z dziećmi dyslektycznymi. Współpracuję od 1968 r. z ODN, IKNiBO, Instytutem Badań Pedagogicznych, Wojewódzką Poradnią Wychowawczo-Zawodową (obecnie Ośrodek Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej).
Korzystając z tej okazji chciałabym podziękować dr Genowefie Demel, która w 1968 r. przygotowała mnie do wykonywania zawodu logopedy w Wojewódzkiej Przychodni Specjalistycznej. Umożliwiła mi współpracę z lekarzem foniatrą, ortodontą, laryngologiem, chirurgiem oraz psychologiem. Nauczyła mnie solidnej pracy oraz odpowiedzialności za losy powierzonych mi dzieci. Dzięki dr Irenie Styczek zrozumiałam jak ważną rolę w terapii odgrywa trafna diagnoza. Pierwszy instruktaż odnośnie pracy z dziećmi dyslektycznymi uzyskałam od Zofii Pietrzak-Stępkowskiej. Stopniowo pogłębiałam swoją wiedzę, wzorując się na doświadczeniach w pracy A. Dratch, T. Danielewicz, H. Spionek, B. Sawy.
Od 1970 r. pracowałam w Poradni Wychowawczo-Zawodowej (obecnie Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna). W tym czasie odbywały się szkolenia dla nauczycieli, nie tylko organizowane przez ODN, IKNiBO, WSP, ale i Instytut Badań Pedagogicznych. Współuczestnicząc w tych szkoleniach prezentowałam swoje doświadczenia praktyczne (w formie warsztatów). Opracowałam pomoce do pracy z dziećmi dyslektycznymi, które obecnie są na rynku wydawniczym i cieszą się dużym powodzeniem, nie tylko u uczniów klas młodszych, ale i młodzieży szkół średnich.
Po utworzeniu na uniwersytetach Podyplomowych Studiów Logopedycznych odbywały się u mnie praktyki studenckie z zakresu logopedii i reedukacji. W taki sposób nawiązywałam kontakty z różnymi ośrodkami oświatowymi w całym kraju. Byłam zapraszana na różne spotkania i konferencje.
Za swoją pracę dydaktyczną otrzymałam dużo wyróżnień, nagród i odznaczeń państwowych. Najbardziej cenię sobie Złotą Odznakę Honorową - za zasługi dla Warszawy", w dowód uznania dużego wkładu pracy i zaangażowania w dokształcanie nauczycieli.
Jestem w dalszym ciągu czynna zawodowo. Pracuję jako logopeda w Studium Teatralnym oraz wykładam logopedię na Uniwersytecie Warszawskim (na Podyplomowym Studium Wspomagania Rozwoju). Największą satysfakcję sprawia mi praca z młodzieżą dyslektyczną ze szkół średnich. Dysleksję traktuję jako problem o charakterze neuropsychologicznym z podatnością u młodzieży do zaburzeń emocjonalnych i wszelkiego rodzaju uzależnień (jak narkotyki, alkohol, papierosy i środki psychotropowe), słabszej pamięci i koncentracji uwagi. Udało mi się nawiązać dobry kontakt z młodzieżą, zrozumieć ich problemy oraz pozyskać ich zaufanie. Pracując z młodzieżą realizuję program autorski. Oprócz ćwiczeń ortograficznych metodami niekonwencjonalnymi stosuję metody wspomagające:
- terapeutyczną jazdę konną,
- terapię dĄwiękiem (muzykoterapię),
- autorskie wieczorki piosenkarskie i poetyckie połączone z dyskusją na tematy nurtujące młodzież.
Organizuję obozy letnie i zimowe ze specjalnym programem ortograficznym. Wielkim zainteresowaniem cieszą się organizowane przeze mnie warsztaty dla młodzieży z ich rodzicami i nauczycielami oraz Szkoła dla rodziców", w której rodzice biorą czynny udział w ćwiczeniach. Dzięki temu poznają bliżej problemy swoich dzieci, uczą się je akceptować takimi, jakimi one są. Na uwagę zasługuje fakt, że od 4 lat wychowawcami i reedukatorami na obozach są byli dyslektycy, ponieważ najbardziej rozumieją problemy swoich wychowanków. Od kilku lat młodzież zdaje maturę bez większych problemów. Z języka polskiego otrzymuje oceny bardzo dobre. Jest zwalniana nie tylko z egzaminu ustnego z tego przedmiotu, ale i innych. Prawie wszyscy zdają na studia. Praca z młodzieżą daje mi dużo zadowolenia i satysfakcji. W bieżącym roku szkolnym postanowiłam rozszerzyć terapię wspomagającą o gimnastykę w basenie i terapię śmiechem. Tak szeroki program mogę realizować dzięki pomocy finansowej z Wydziału Oświaty Gminy Centrum. Otrzymuję wsparcie finansowe poprzez przyznawanie mi grantów opracowanych przeze mnie programów. Młodzież dyslektyczną (studencka) zwróciła się do mnie z propozycją potrzeby zrzeszenia się.
Kilkakrotnie prezentowałam dorobek swojej pracy w telewizji i na łamach prasy. Duże zainteresowanie wśród publiczności wzbudził ostatni program w Polsacie (kilka razy powtarzany w okresie od 3-10 września 2001 r.). Od tego czasu coraz częściej zgłaszają się do mnie rodzice i młodzież szkół ponadpodstawowych spoza Warszawy z prośbą o pomoc. Nie uzyskałabym takich osiągnięć w pracy z młodzieżą dyslektyczną, gdybym nie współpracowała z oddanym młodzieży i rozumiejącym ich problemy psychologiem - mgr Elżbietą Dajek. Dziękuję także dr Elżbiecie Waszkiewicz za stałą współpracę oraz konsultację nie tylko odnośnie pracy zawodowej, ale też i problemów osobistych.
Copyright © 2003-2010 | Wszelkie Prawa Zastrzeżone