STANISŁAWA NOWACZYK-KUNKIEWICZ - CZŁONEK HONOROWY PTD
W mojej pracy zawodowej daje się wyróżnić kilka okresów, stanowiących logiczne etapy rozwoju i pewną konsekwencję drogi zawodowej.
Pierwszym etapem była praktyka pedagogiczna na stanowisku wychowawcy, a następnie kierownika Domu Dziecka w Wałbrzychu. Pięć lat kierowałam placówką, w której przebywało 75 wychowanków i pracowało siedem osób personelu pedagogicznego. Twórcza praca w domu dziecka zaowocowała nie tylko awansem zawodowym, ale i przyjaĄniami, które przetrwały po dzień dzisiejszy.
Drugi etap mej pracy to upowszechnianie doświadczeń i doskonalenie pracy wychowawców i dyrektorów innych placówek. Zostałam powołana na stanowisko kierownika Sekcji Zagadnień Opiekuńczo-Wychowawczych w Wojewódzkim Ośrodku Metodycznym we Wrocławiu. Przez 5 lat organizowałam konferencje metodyczne, doskonalenie przywarsztatowe dla wychowawców domów dziecka, domów wczasów dziecięcych, pogotowi opiekuńczych i ośrodków szkolno-wychowawczych. Jednocześnie brałam udział w centralnych formach kształcenia wychowawców (kursy kwalifikacyjne, kursy kadry kierowniczej placówek opiekuńczych, w tym burs i internatów) oraz seminariach "dobrych doświadczeń" organizowanych przez Centralny Ośrodek Metodyczny pod kierunkiem Mistrzyni doskonalenia Pani Wiktorii Dewizowej. Tu poznawałam uczonych i pedagogów, którzy byli wykładowcami w centralnych formach doskonalenia.
Trzecim okresem są studia doktoranckie w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego, zakończone napisaniem rozprawy doktorskiej na temat kształcenia i doskonalenia wychowawców domu dziecka, pod kierunkiem prof. R. Wroczyńskiego i uzyskaniem tytułu doktora nauk humanistycznych w 1975 roku.
W zespole pracowników naukowych tegoż Instytutu było mi dane współpracować z wieloma wybitnymi przedstawicielami nauk pedagogicznych. W czasie studiów doktoranckich rozpoczęłam publikowanie artykułów w Problemach Opiekuńczo-Wychowawczych. Przeprowadzone badania własne i udział w innych zespołach badawczych zaowocowały publikacjami w takich dziełach zbiorowych jak:
- Pedagogika i potrzeby społeczne. Sondaż diagnostyczny i próba prognozy stanowisk zawodowych dla pedagogów. Pod kierunkiem naukowym J. Wołczyka i R. Wroczyńskiego. Warszawa, PWN 1974;
- Potrzeby wychowawcze - ich zaspokajanie. Studia Pedagogiczne, t. XXXIII pod red. R. Wroczyńskiego i E. Breitkopf, Wydawnictwo Ossolineum, 1975;
- Wychowanie i środowisko. Praca zbiorowa pod red. B. Passini i T. Pilcha. Warszawa, 1979.
Zostałam też powołana do Zespołu Pedagogiki Opiekuńczej w Komitecie Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk. Uczestniczyłam w seminariach i konferencjach krajowych, organizowanych przez ten Zespół. Pierwszym rezultatem pracy tego Zespołu było wydawnictwo Pedagogika opiekuńcza. Materiały z krajowej konferencji Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, 1977.
Czwartym etapem była praca w Instytucie Kształcenia Nauczycieli, która trwała od 1975 roku do rozwiązania Instytutu w 1989 roku. Ten najdłuższy okres mojej pracy był (orównież związany z kształceniem i doskonaleniem wychowawców placówek opiekuńczych. Jako kierownik Pracowni Pedagogiki Opiekuńczej programowałam i organizowałam doskonalenie pracowników burs i internatów, świetlic szkolnych, placówek ś opieki całkowitej, a także opiekunów organizacji dziecięcych i młodzieżowych (PCK, JFZHP i OHP) w skali kraju.
Współpracowałam z wieloma wybitnymi pracownikami naukowymi zatrudnionymi w oddziałach terenowych IKN, jak i uczelniach wyższych w kraju. Pracownia Pedagogiki Opiekuńczej IKN opracowała programy doskonalenia dla różnych grup wychowawców, wymagania na stopnie specjalizacji zawodowej w zakresie pedagogiki opiekuńczej i pedagogiki społecznej, materiały metodyczne dla różnych grup nauczycieli. We współpracy z dr. F. Kulpińskim zostały opublikowane Wybrane problemy pracy wychowawczej domów dziecka (Warszawa, IKN 1979) oraz Praca wychowawcza w pogotowiu opiekuńczym (Warszawa, IKN 1988).
Prowadziłam też wykłady i seminaria magisterskie w uczelniach wyższych. Na łamach Problemów Opiekuńczo-Wychowawczych zamieszczałam publikacje, których celem było podnoszenie rangi zawodowej wychowawcy oraz materiały metodyczno-instruktażowe. Znaczącą publikacją dla studiujących wychowawców była praca zbiorowa Wprowadzenie do metodyki opieki i wychowania w domu dziecka (red. Z. Dąbrowski, Warszawa 1985) oraz znowelizowane wydanie Węzłowe problemy opieki i wychowania w domu dziecka (red. Z. Dąbrowski, Olsztyn 1997).
Praca zawodowa dawała mi zawsze poczucie wartości i satysfakcji z wykonywanych zadań. Za tę pracę zostałam wyróżniona Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 40-lecia PRL oraz zostałam odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Rozwiązanie Instytutu Kształcenia Nauczycieli - w wyniku dokonanej transformacji ustrojowej - zmusiło mnie do powrotu do placówki opiekuńczej. Zbieżność potrzeb dzieci - sierot społecznych oraz potrzeb dzieci z zaburzeniami dyslektycznymi skierowała moje zainteresowania w kierunku dysleksji. W tym obszarze widziałam możliwość autentycznej pomocy rodzicom i dzieciom dyslektycznym.
Już w styczniu w 1992 roku rozpoczęłam indywidualną terapię dzieci dyslektycznych w założonym gabinecie. Duże znaczenie miała dla mnie pomoc, przykład i życzliwe wsparcie Pani Ireny Czajkowskiej - koleżanki z Instytutu Kształcenia Nauczycieli. Zanim otrzymałam legitymację członkowską nr 43 Warszawskiego Oddziału Nr l Polskiego Towarzystwa Dysleksji, uczestniczyłam pilnie w zajęciach organizowanych przez Panią Irenę oraz w szkoleniu prowadzonym przez prof. Edytę Gruszczyk--Kolczyńską i innych formach prowadzonych przez Centralny Ośrodek Metodyczny Poradnictwa. Satysfakcja z wyników indywidualnej pracy z dziećmi oraz odbyte szkolenia byty podstawą do podjęcia pracy w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Otwocku.
Dwa lata nowych doświadczeń oraz poznawanie funkcjonowania poradnictwa psychologiczno-pedagogicznego pozwoliły mi zorganizować poradnię dla dzieci dyslektycznych. Inicjatorem zorganizowania tej poradni był Zarząd Warszawskiego Oddziału Nr l Polskiego Towarzystwa Dysleksji z przewodniczącą Panią Ireną Czajkowską.
Od 1994 roku poradnia ta udziela pomocy rodzinom i dzieciom ze specyficznymi problemami w uczeniu się. Dzięki życzliwości i zrozumieniu Pani mgr B. Baranowskiej - dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 324 w Warszawie (Ursynów), było możliwe zorganizowanie poradni, która funkcjonuje do chwili obecnej.
Pracownikami poradni są członkowie Polskiego Towarzystwa Dysleksji, doświadczeni pedagodzy i psycholodzy. Poradnia podejmowała wiele zadań na rzecz Warszawskiego Oddziału Nr l, a zwłaszcza organizowania zebrań, kształcenia uczestników kursów w zakresie terapii pedagogicznej. Poza pracą bezpośrednią w Poradni (obecnie działającej w Warszawie - Ursynowie i w Józefowie - Michalinie) prowadzę zajęcia z zakresu terapii pedagogicznej na studiach podyplomowych, jak i studiach wyższych. W dalszym ciągu współpracuję z uczelniami wyższymi i Wojewódzkimi Ośrodkami Doskonalenia Nauczycieli w zakresie kształcenia nauczycieli na kierunkach pedagogiki opiekuńczej.
Copyright © 2003-2010 | Wszelkie Prawa Zastrzeżone