BARBARA ZAKRZEWSKA - CZŁONEK HONOROWY PTD
Zakład Higieny Psychicznej i Psychiatrii Dziecięcej PAN był pierwszym po drugiej wojnie światowej ośrodkiem naukowym, który rozpoczął badania nad dysleksją. Kierownikiem Zakładu był wówczas prof. K. Dąbrowski, adiunktem była dr A. Drath.
Należy podkreślić, że w Zakładzie problem dysleksji rozpracowany był od samego początku w dwóch aspektach: teoretycznym i praktycznym. Równocześnie z poznawaniem istotny tego zagadnienia (przyczyn, symptomów, kategorii błędów) głównie z literatury zagranicznej, podejmowane były próby zmierzające do usunięcia trudności w czytaniu i pisaniu u dziecka. I już wtedy były to próby reedukacji o charakterze wielopłaszczyĄnianym - psychodydaktycznym i psychoruchowym. Ta działalność reedukacyjna różniła Zakład Higieny Psychicznej od prac naukowych przeprowadzanych (prawie równocześnie) przez prof. H. Spionek na Uniwersytecie Warszawskim. W tym Zakładzie odbywałam studia doktoranckie (1964-68), pracując nad tematem "Wpływ zajęć reedukacji na wyniki szkolne dziecka dyslektycznego". Praca składała się z trzech części: 1. diagnostycznej, obejmującej badania grupy podstawowej i kontrolnej; 2. terapeutycznej, której zasadniczym elementem były propozycje własnych modeli ćwiczeń i 3. katamnestycznej porównującej po kilku latach wyniki w nauce dzieci z grupy reedukowanej i niereedukowanej. Praca doktorska była nagrodzona: w 1981 r. Uniwersytet w Trnavie wystąpił o jej zakupienie za pośrednictwem Polservice.
Po zakończeniu studiów doktoranckich pracowałam przez 10 lat w Zakładzie Higieny Psychicznej i Psychiatrii Dziecięcej, w którym zmieniało się kierownictwo, nazwa i tematyka prac naukowo-badawczych. Zakład bowiem nie cieszył się poparciem władz PAN i stopniowo chylił się ku upadkowi.
Po wyjeĄdzie prof. K. Dąbrowskiego za granicę, Zakładem, o nazwie Zakład Psychofizjologii PAN, kierował prof. T. Kuligowski. Zespół dysleksji, którym wówczas kierowałam, przygotował arkusz do wykrywania trudności w czytaniu i pisaniu, przetłumaczył i zaadaptował kilka testów z literatury zagranicznej do badania dzieci dyslektycznych, przeprowadził badania porównawcze pod kątem trudności w czytaniu i pisaniu w wybranych klasach szkoły podstawowej wiejskiej i warszawskiej, w środowiskach szkolnych propagował wiedzę o specyfice trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci.
Po rozwiązaniu Zakładu Psychofizjologii PAN udało się dr H. Osińskiemu zorganizować małą placówkę pod nazwą Samodzielna Grupa Badawcza Psychohigieny Szkolnej. Placówka ta kontynuowała prace nad dziećmi dyslektycznymi oraz podjęła nowy temat związany z dziećmi wybitnie zdolnymi. Były to podstawowe problemy, 3, którymi nie radziła sobie wówczas - i nie radzi obecnie - szkoła podstawowa.
Z dziećmi dyslektycznymi z kl. II i III prowadziłam w tym czasie wraz z J. Markiewicz dwutorową reedukację, obejmującą zakres psychodydaktyczny i psychoruchowy. Efekty tej pracy były bardzo zadowalające. Kilkoro dzieci dyslektycznych zakwalifikowało się do grupy dzieci wybitnie zdolnych, w której wymogi w zakresie sfery intelektualnej były Znacznie wyższe od grupy dzieci dyslektycznych.
Przedstawione w Ministerstwie Oświaty wyniki reedukacji i propozycja zorganizowania na terenie Mokotowa klasy specjalnej dla dzieci dyslektycznych spotkała się z brakiem zainteresowania i odmową.
Równocześnie z pracą naukową w Zakładzie prowadziłam w latach 1974-81 w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej w Warszawie zajęcia z reedukacji dla studentów studiów dziennych, zaocznych i podyplomowych.
W ramach współpracy z Towarzystwem Orton Society Dyslexia prowadziłam badania rozumienia przeczytanego tekstu u uczniów wybranych klas szkoły podstawowej w Warszawie. Praca ta była przyczynkiem do badań porównawczych prowadzonych przez Institut of Child Quidance and Development of University of Saskatchewan.
Uczestniczyłam w szkoleniowych kursach organizowanych przez IKNiBO, jak również prowadziłam wykłady i zajęcia warsztatowe w poradniach wychowawczo-zawodowych (Suwałki, Opole, Lublin, Płock). Podsumowaniem moich przemyśleń związanych z usuwaniem trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci była książka "Reedukacja dzieci z trudnościami w czytaniu i pisaniu". Dla Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego opracowałam program nauczania dla studentów Wydziału Pedagogiki, obejmujący kompleks zagadnień teoretyczno-praktycznych w problemie dysleksji.
Z psychologami czeskimi mam szczególnie bliskie kontakty. Przedstawiałam na seminarium własne propozycje pracy, uczestniczyłam w konferencjach, konsultowałam trudniejsze przypadki w poradniach.
Należę do 3 zagranicznych towarzystw naukowych: Orton Society Dyslexia, Bundesverband Legasthenie, Deutsche Geselschaft fur Lesen und Schreiben.
Przez kilka lat - po przejściu na emeryturę - pracowałam w Wyższej Szkole Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach; obecnie pracuję w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej.
Copyright © 2003-2010 | Wszelkie Prawa Zastrzeżone